Aspiracyjna biopsja cienkoigłowa

Celem tej metody jest ustalenie rozpoznania na podstawie rozmazu z materiału komórkowego, uzyskanego ze zmiany w sutku przez aspirację. Zabieg uważany jest za mało obciążający i wykonywany jest najczęściej w warunkach ambulatoryjnych w znieczuleniu miejscowym.

Dużym ograniczeniem biopsji cienkoigłowej jest fakt, że pozwala jedynie na ocenę cytologiczną, nie dając możliwości oszacowania rozległości i inwazyjności zmiany. W przypadku uzyskania niejednoznacznego wyniku konieczna jest dalsza, bardziej inwazyjna diagnostyka.

Czułość aspiracyjnej biopsji cienkoigłowej z obrazowaniem USG wynosi 93,1%  

Swoistość aspiracyjnej biopsji cienkoigłowej z obrazowaniem USG wynosi 95,0%

Biopsja gruboigłowa

jest technicznie podobna do biopsji cienkoigłowej. Różni się od biopsji cienkoigłowej grubością zastosowanej igły oraz możliwością pobierania bloczków tkankowych,co umożliwia wykonanie badania histopatologicznego. Może być wykonywana w warunkach ambulatoryjnych w znieczuleniu miejscowym.Swoistość biopsji gruboigłowej wynosi 98,8%  a czułość wynosi 88,3%.       

 

 

Otwarta biopsja chirurgiczna

z następowym badaniem histopatologicznym uznawana jest, w znacznej większości doniesień naukowych, za test odniesienia (zakładamy, że czułość i swoistość są równe 100%) dla wszystkich innych metod w diagnostyce raka piersi.

Otwarta biopsja chirurgiczna zmiany niepalpacyjnej wymaga wcześniejszej lokalizacji podejrzanej zmiany za pomocą igły lub metalowej pętli.

 

 

 

Biopsja mammotomiczna

Jest rodzajem biopsji gruboigłowej, wykonywanej przy użyciu specjalnego oprzyrządowania(mammotomu). Mammotomia pozwala na uzyskanie materiału do badania histopatologicznego.

       Przy jednokrotnym wprowadzeniu igły biopsyjnej w okolicę podejrzanej zmiany możliwe jest seryjne pobranie materiału o zachowanej ciągłości (kolejne skrawki pobierane są po obrocie igły pod zaprogramowanym kątem) – jest to istotne dla oceny histopatologicznej materiału.W trakcie mammotomii istnieje możliwość precyzyjnego umieszczenia w miejscu biopsji znacznika, który w przypadku późniejszego leczenia chirurgicznego pozwala zlokalizować miejsce pobrania wycinka

 

Celem tej metody jest ustalenie rozpoznania na podstawie rozmazu z materiału komórkowego, uzyskanego ze zmiany w sutku przez aspirację. Zabieg uważany jest za mało obciążający i wykonywany jest najczęściej w warunkach ambulatoryjnych
w znieczuleniu miejscowym.

Dużym ograniczeniem biopsji cienkoigłowej jest fakt, że pozwala jedynie na ocenę cytologiczną, nie dając możliwości oszacowania rozległości i inwazyjności zmiany.
W przypadku uzyskania niejednoznacznego wyniku konieczna jest dalsza, bardziej inwazyjna diagnostyka.

Czułość aspiracyjnej biopsji cienkoigłowej z obrazowaniem USG wynosi 93,1%
Swoistość aspiracyjnej biopsji cienkoigłowej z obrazowaniem USG wynosi 95,0%